Fysioloog
James Defares studeerde geneeskunde aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam en begon zijn academische carrière als fysioloog in Utrecht, waar hij promoveerde.
Defares bekleedde de functies van:
- Hoofd afdeling longfunctie
Academisch Ziekenhuis, Groningen
- Hoofd afdeling respiratoire fysiologie
Leidse Universiteit
- Senior NIH investigator
National Institutes of Health, San Francisco
- Visiting lecturer Mathematical Biophysics
Harvard universiteit
- Visiting professor
Stanford universiteit
- Hoogleraar Mathematische Biologie
Leids Universiteits Fonds
- hoofd afdeling Patho-fysiologie,
Leids Universiteits Fonds
Wetenschapper
Dr. Defares promoveerde in 1958 te Utrecht op een nieuwe methode om de pompfunctie van het hart nauwkeurig en zonder bloedafname te bepalen. Deze op wiskunde gebaseerde techniek vond uitgebreid toepassing, o.a. bij de training van astronauten in Albuquerque, New Mexico.
Zijn wiskundig model over de zuurstofopname in het bloed leidde tot verbeteringen in de efficiëntie van hart-long machines. Defares model van het hart- en vaatstelsel vond brede toepassing, onder meer bij de klinische bepaling van de graad van aderverkalking (elasticiteit, elastantie) en hartoperaties bij kinderen (foramen ovale).
Als wetenschapper en polyhistor verrichtte James Defares onderzoek op de volgende terreinen:
- fysiologie
- endocrinologie
- biofysica
- mathematische biologie
- pathofysiologie
- gerontologie
- cardiologie
Deze pagina is voor het laatst gewijzigd op: 16 augustus 2011

Twitter
LinkedIn